ช่วงเวลาที่ผ่านมา...

ข้าวหายไปกับความสุขสนุกสนานของชีวิต

มีหลากหลายเรื่องราวเหลือเกินที่เกิดขึ้นกับข้าว

และทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็เต็มไปด้วยความทรงจำที่ดีล้วนๆเลยเชียวหล่ะ ^^

ชีวิตข้าวในทุกๆวันคือการเดินทางๆๆๆๆๆๆ

เริ่มจากใกล้ๆที่นครนายก...ข้าวพบเจอผู้คนดีๆมากมาย

หลายคนมาจากที่ที่ห่างไกลความเจริญ...

แต่หัวใจกลับเจริญเติบโตได้ดียิ่งกว่าผู้คนที่อยู่ในเมืองที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีมากมายซะอีก

 

จากนครนายกไปถึงหาดใหญ่

ที่นี้ก็เช่นกัน...

พี่น้องเราที่ทำงานอยู่ใน3จังหวัดชายแดนภาคใต้

ก็ยังมีหัวใจที่แข็งแกร่งไม่แพ้ใครๆเช่นเคย

ทุกคนแม้จะรู้ตัวว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่มันเสี่ยงต่ออันตรายแค่ไหน

ก็ยังคงเดินหน้าลงพื้นที่บำบัดcaseต่อไป

ข้าวหล่ะทึ่งจริงๆ

นั่งฟังcaseแต่ละcaseน้ำตาพาลจะไหล

ข้าว...ไม่ได้ครึ่งนึงของพวกเค้าด้วยซ้ำ -*-

 

จากหาดใหญ่ยังไม่ทันได้พักก็ต้องไปทำหน้าที่ Liaison ดูแลแขกจากต่างประเทศที่มาดูงานและเข้าประชุม AFPMH Congerss 2008

ข้าวถูกมอบหมายให้เป็น Liaison ประจำเมือง

ดูแลกลุ่มที่มาจากมณฑลGuangxi เมืองNanning

v

v

 

 

ที่แรกออกจะหงุดหงิดเล็กๆกับงานนี้

เพราะมันเป็นงานที่ถูกบังคับทำและก็ยังรู้สึกเหนื่อยกับการเดินทางที่ผ่านมาอยู่

อยากพักมากกว่านี่นะ

เพราะงานนี้มันเป็นงานที่ต้องใช้ความรับผิดชอบสูงมากๆ

และคิดว่าเราคงทำได้ไม่ดี  ภาษาก็งูๆปลาๆนี่นา

แต่ตลอดระยะเวลา 10 วันที่ใช้ชีวิตอยู่กับพวกเค้า

ไม่ว่าจะเป็นที่พัทยา  ที่งานประชุม  และทุกๆที่ที่เราไป

ทำให้ข้าวกลับรู้สึกดีกับตัวเองมากมายทีเดียวเชียวหล่ะ !

ขอบคุณกับการบังคับทำงานในครั้งนี้มากๆ

เพราะมันทำให้ข้าวรู้ว่า...จริงๆแล้วเราทำได้มากกว่าที่เราคิด

และขอบคุณทุกๆคนมากมายนะคะที่มีส่วนทำให้ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เป็นความทรงจำดีๆอีกช่วงหนึ่งในชีวิตของข้าว

โดยเฉพาะ Dr.Lin ( คุณลุงหลิน),  Dr.Tang , Dr.Zhang ,  Dr.Xu  ( พี่น้องกันของข้าว 555++)

สำหรับการมาเป็นแขกให้ข้าวได้มีโอกาสในการได้ดูแลพวกคุณนะคะ

 

 

 

แรกๆก็ดูเหมือนข้าวเป็นฝ่ายดูแลพวกเค้าอยู่หรอก

แต่พอหลังๆกลับรู้สึกว่าข้าวเป็นฝ่ายถูกพวกเค้าดูแลมากกว่า โดยเฉพาะ Dr.Zhang ดูแลข้าวยังกะข้าวเป็นลูกแน่ะ  555++เอิ้กกกก 

แล้วเจอกันที่หนานหนิงนะคะ   ^^

และสาวน้อยอีกคนที่จะไม่เอ่ยถึงไม่ได้เลยนั่นคือ * เหมียวเหมียว * น้องสาวคนใหม่ของข้าวเองแหละ

 

 

 

น้องเหมียวเป็นล่ามคนจีนที่มาช่วยข้าวในช่วงที่ไปพัทยาค่ะ

เหมียวน่ารัก...และเค้าก็รักข้าว

ซึ่งข้าวก็ขอบคุณมากๆเช่นกัน

ช่วงเวลาแค่ไม่กี่วันที่เราอยู่ด้วยกันมันทำให้น้องเค้ารักข้าวได้ขนาดนี้...อิ่มใจจัง

ก่อนที่จะแยกจากกันน้องเหมียวเดินเข้ามากอดแล้วบอกว่า...* เหมียวรักพี่มากเลย  รักเหมือนพี่สาว  พี่เป็นพี่สาวเหมียวนะ  แล้วเราเจอกันอีก  แล้วโทรคุยกันบ่อยๆนะ *

จ้า...ตอนนี้น้องเหมียวก็คงรู้แล้วว่า * พี่เองก็รักเหมียวเหมือนกัน *

จนถึงทุกวันนี้...ข้าวและน้องเหมียวก็ยังโทรคุยกันบ่อยๆ

และ...ข้าวก็เป็นคนหนึ่งในแก๊งคาราโอเกะในกลุ่มเด็กจีนที่มาเรียนในเมืองไทยไปเรียบร้อยแล้ว  เอิ้กกก

แต่ก่อนจะจบงานนี้เพียงแค่ 2 วัน ข้าวก็เกิดไม่ค่อยสบายซะนี่

เสียงหาย...ไอและมีไข้

เดาเอาว่าเป็นเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอนั่นเอง...ซึ่งมันก็จริง

แต่ถึงจะไม่สบายก็ไม่ได้หยุดพักเลย

ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

จนส่งทุกคนกลับเมืองจีนก็ยังไม่ได้พัก

จำได้ว่าเช้าวันเสาร์ไปส่งที่สนามบิน

คืนวันเสาร์ก็ออกไป Party กะเพื่อนต่อเลย

ตามประสาสาวโสดที่ * โสดสโม *

v

v

 

สมน้ำตากันใช่ไหม๊หล๊า?...ที่ไม่สบายแล้วยังไม่เจียม  เอิ้กกกก :)'

 

อาทิตย์นอน...

 

จันทร์-อังคาร อบรม

 

พุธ-ศุกร์ ไปพัทยา

v

v

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

^

^

ดูสนุกสนานใช่ป่ะหล่ะ555++

 

เสาร์-พฤหัสฯ ไปเชียงใหม่

ขอแนะนำร้านกาแฟรสชาดละมุนละไมอยู่ในซอยวัดอุโมงหลังมช.ค่ะ

@ กรุ่นละมุน 

กาแฟอร่อย

น้องผึ้งเจ้าของก็น่ารักมากๆด้วย

v

v

 

 

กลับมาก็เลยสะบักสะบอมอย่างที่เป็นอยู่  เอิ้กกก

เวลาเที่ยว...ต่อให้ไม่สบายแค่ไหนเราก็ต้องรับผิดชอบต่อความสุขของคนอื่นรอบๆตัวเราด้วย

ยิ่งไปกันเป็นทีมข้อนี้สำมะคัญนักแลจ้า

 

 

 

มีหน้าที่ไปก็ต้องไปและต้องไปอย่างมีความสุข  ^^

ไม่งั้นถ้าเราทำให้คนอื่นเห็นว่าเราไม่สบาย

คนอื่นๆก็จะหมดสนุกและอาจจะไม่มีความสุขได้นี่นา

เพราะงั้น...ไอ่ช่วงที่เดินทางๆๆๆๆๆๆก็เลยมีหน้าตาแช่มชื่นอย่างที่เห็นเจ้าค่ะ

v

v

 

แต่พอกลับมาแล้ว...จนถึงวันนี้ข้าวก็เลยต้องหาหมอเป็นว่าเล่นเลยเชียว -*-

 

และวันนี้ที่กลับมาอัพไดได้อีกครั้งก็เพราะเจ้าความเหงาที่เข้ามาแทรกซึมในความรู้สึกเล็กๆหน่ะเจ้าค่ะ

เมื่อ 2 - 3 วันก่อนอยู่ๆข้าวก็ฝันถึงพี่ก๋องแก๋งซะงั้น >*<

จำได้ว่าวันนั้นทำให้ข้าวรู้สึกคิดถึงเค้าขึ้นมาทั้งวันเลยเชียวหล่ะ

แต่ก็ไม่คิดที่จะส่งไปถึงเค้า....

ที่ไม่คิดที่จะคิด...เพราะกลัวเจ็บนั่นแหละ

ก็เลยโทรไปคุยกะป้าจิ้มแทน  เอิ้กกกก  ( เกี่ยวกันป่ะเนี่ยยย)

จนมาวันนี้...เจ้านกโทรมาคุยเรื่องเสื้อ ToBeแล้วเลยพูดถึงเรื่องพี่ก๋องแก๋งให้เราฟัง

ข้าวก็เลยเกิดอาการน้อยใจพี่ก๋องแก๋งขึ้นมาเล็กๆ

เลยกลับมามีอาการเหงาๆเซ็งๆอย่างที่เป็นอยู่นั่นแหละ

เหตุเกิดจากเค้า ( อีกแล้ว)

อืม.....อะไรๆก็บอกนก....

อะไรๆก็นึกถึงแต่นก

หมาน้อยอย่างข้าว...มันไม่สำคัญกับเค้าแล้ว

หรือบางที...คนอย่างข้าวมันอาจจะไม่เคยสำคัญสำหรับเค้าเลยด้วยซ้ำ -*-

นานเท่าไหร่แล้ว....

นานจนคิดว่าเค้าคงอยู่นอกชีวิตของข้าวไปแล้วด้วยซ้ำ

เค้าอยู่ในที่ที่ไกลออกไป....

เวลาที่คิดถึงเค้าขึ้นมา

ข้าวก็จะย้ำกับตัวเองเสมอๆว่าเรื่องราวของเรามันจบไปตั้งนานแล้วนะ

ปล่อยความคิดถึงให้ทำหน้าที่ของมันไปโดยที่ไม่ต้องไปรบกวนเค้าก็พอ

หัวใจข้าวแตกสลายไปนานแล้ว  -*-

ถึงจะเป็นยังงั้น

เวลาที่ข้าวเผลอคิดถึงวันเก่าๆ...

มันก็ยังทำให้หมาน้อยอย่างข้าว...ยังแอบยิ้มได้เสมอจริงๆนะ

แต่เค้า...คงลืมมันไปหมดแล้ว....มั๊ง !

 

....You may say that i'm a dreamer

but i'm not the only one i hope someday

you'll join us and the world will live as one...

^

^

ข้าวเชื่อ...คงมีสักวัน....

 

เค้าบอกว่า...* ข้าวอยู่ได้  ข้าวต้องอยู่ให้ได้  ชีวิตข้าวมีผู้คนรายล้อมมากมาย

เพราะฉะนั้นเค้าถึงยอมเสียสละตัวเองเพื่อไปดูแลใครอีกคน  คนที่เค้าบอกว่าเธอไม่มีใครนอกจากเค้า *

 

ข้าว...เข้าใจ...

และก็อยู่ได้อย่างที่เค้าอยากให้เป็น

อยู่ได้  มีความสุข  และสบายดี

อย่างในวันนี้

โน๊ะนกโน๊ะ

สู้ๆอยู่แล้วนิ

 

นาฬิกาของคนที่รอ
(Soul Out)

 

ต้นข้าวอ้วนกลม
22 ก.ย. 2551 เวลา 18:22 น.

<< กะอิแค่...